STOERE GEWEIDRAGERS

Woensdagavond maakte ik even een klein fietstochtje toen de regen weggetrokken was. Ik was van plan om te kijken of de das er weer was. Dat was niet zo. Maar wel zag ik aan de bosrand acht geweidragers, waarvan vijf met grote geweien. Natuurlijk moest ik blijven staan om naar ze te kijken.

 

 

 

 

 

De 'steile' en de 'brede' zijn erbij. Maar wat ik zie is dat er meer brede dan steile geweien zijn. 

 

 

 

 

 

 

 

 

De vijf grote geweidragers voelen zich ook groots. Ze jagen de jongere mannetjes weg. Dat zie je op het You-Tube filmpje. 

Op het filmpje zie je aan het eind een hinde. Ik heb het idee dat ze haar kalf nog moet zetten.  

Ik heb al een kalfje gezien. Het staat op een filmpje, maar je moet goed kijken want het is nauwelijks te zien. Ik hoop op betere beelden.

 

EEKHOORN en GEWEIDRAGERS

Een eekhoorn behoort ook tot mijn favorieten. Maar wat zijn ze snel en dus lastig te fotograferen. Soms lukt het, zoals op deze middag (8 mei). Ik fietste door een bosrijke laan en daar zat het eekhoorntje. 

 

Hij rende de boom in, maar kwam ook weer terug. 

 

 

 

 

 

Daarna verdween hij.

Op de site van de 'zoogdierenvereniging' lees ik: "De wetenschappelijke naam van de eekhoorn betekent ‘gewone schaduwstaart’. Dat is vanwege zijn karakteristieke zithouding, met de staart over de rug.".  

Later op de dag zag ik nog enkele geweidragers, aan de rand van het bos. De geweien groeien flink.

 

8 GEWEIDRAGERS

Deze ochtend was ik weer eens vroeg opgestaan. Het weer was mooi. Tussen de bomen door zag ik herten.

 

Dit bleken acht geweidragers te zijn. Was dat geluk hebben! Geweidragers zie je in de winter minder vaak. Nu komen ze wat meer tevoorschijn omdat ze veel moeten eten om de geweien te laten groeien. 

Blijkbaar was hun buik al aardig vol, want ze hadden een hoop spektakel.

Sommige hertenliefhebbers kennen de geweidragers aan het gewei. Er zit verschil in. Ik kan dat lastig zien. Hier zijn er vier die veel op elkaar lijken, maar toch verschillend zijn.

Links staan twee jonge herten die nog nauwelijks een gewei hebben. Ik heb nu zes herten geïdentificeerd. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hieronder een hert met een rechtopstaand steil gewei.

 

Hierboven het laatste hert met een breed gewei. Dan denk ik nu acht herten te onderscheiden. Ik ben benieuwd of ik ze later nog herken aan de geweien.

Als laatste laat ik nog een filmpje zien waar de herten het bos in springen. Twee herten ontbreken daarop. Hun sprong heb ik gemist. Het springen van de herten is altijd mooi om te zien. Het laatste hert, één van de jongsten kiest de makkelijke weg en loopt door het kapotte stukje. Dat scheelt energie.

De hele film is te zien op You-Tube.

SPRINGENDE HINDES en REEBOK

Woensdag 9 april was een mooie wilddag. Soms is dat zo dat ik op één dag veel zie. Ik zag zwijnen en frislingen en dus ook een reebok met hindes. Die hindes waren er in de middag terwijl de zon volop scheen. Dat is voor het maken van foto's of films niet bevorderlijk. Ze worden dan raar geel en de lucht trilt. Toen ik 'avonds nog eens langs die plek fietste en de hindes er opnieuw waren, was het licht heel goed. De hindes gingen net het weiland op terwijl daar ook een reebok aan het grazen was. Ze verdroegen elkaar goed. De hindes sprongen met gemak over het raster en kwamen ook weer terug. Dat werd een te lange film voor dit blog, maar is te zien op You-Tube. 

Voor hier heb ik een fragment uit de film. 

En natuurlijk nog wat foto's.

Rechts zie je de groep hindes in de middag. Ik schat zo'n dertig hindes.

 

 

 

 

 

Onder de reebok, helemaal achter in het weiland.

 

Links: het roedel 's avonds.

 

 

 

 

 

 

Op de foto hieronder zie je twee jonge spitsers. Ze hebben ieder twee kleine beginnende knobbels op hun kop. 

 

 

 

Hier zijn de herten hun krachten aan meten ten opzichte van elkaar. Ze zijn aan het lepelen, zoals dat heet.

Ze gaan staan en trapelen, lepelen met hun voorpoten, zo van: Ik ben sterker dan jij!

Op film is dat beter te zien, zoals op dit filmpje. 

 

 

 

 

    Het verschil aan de achterkant van de hindes en de reebok is goed te zien.

 

WITSNOETJE en de EDELHERTEN

Op 20 maart zag een oude bekende terug tussen het roedel edelherten. Ik noem haar 'Witsnoetje'. Ze valt op door, inderdaad haar helder witte snoet. Ik heb boven haar een pijltje geplaatst. Duidelijker kon ik ze er niet opkrijgen. Ze stonden heel ver weg, zo ver dat je ze zonder verrekijker niet zou zien. Het is een groep van geweidragers en hindes. Ik vind het bijzonder dat ik ook de geweidragers hierbij zie. Vorige jaren zag ik ze veel dichter bij, in een rustgebied waarvan ze wisten dat de mensen op afstand bleven. Nu wordt daar de natuur hersteld en hebben ze dus een andere plek gevonden waar ook niemand kan komen.

Daarna zag op 28 maart een roedel hindes terug op een plek waar ik ze als grote groep een tijd niet had gezien. Ook dit roedel stond niet bepaald dichtbij.
 

 

 

Op diezelfde dag zag mijn geweidragers terug, maar nu zonder hindes. Ik heb er een klein filmpje van gemaakt. Er zitten twee jongere geweidragers tussen, met hun oude geweien nog op. Deze waren aan het stoeien. Bij de oudere mannetjes groeien de nieuwe geweien snel, 2 cm per dag.

De volledige film is te zien op YouTube.

 

Als laatste nog een foto van 29-3-22.

Toen lagen de geweidragers op de plek in het rustgebied, waar ze mooi te zien waren.  

Het verschil is duidelijk. 

Ook hier zie je een hert met zijn oude gewei nog op en twee herten met nieuwe geweien. Dat zijn bastgeweien, die vrijwel direct beginnen te groeien. Er wordt een nieuw gewei gevormd, dat vooralsnog door een zachte grijsbehaarde huid, de bast, omgeven is, lees ik op de site van 'Het edelhert'.

Defilé van GEWEIDRAGERS

Gisteren heb ik laten zien dat hindes een dans deden voor mijn verjaardag. Dat was natuurlijk erg leuk. Maar het was nog niet genoeg voor die dag. In de namiddag gingen mijn man en ik wandelen en rusten op een bankje. En ziedaar, zes geweidragers. Vier met gewei, één zonder en één met een opkomend bastgewei. Als in een defilé trokken ze voor ons langs. Natuurlijk deden ze dit voor mijn verjaardag 😀. Wat een mooi feestelijk moment!

 

Daar komen ze aan.                                             Rustig en statig liepen ze langs.

 

 

 

Ik heb ze helaas niet alle zes tegelijk op de foto. Hier zie je drie herten, nog met het oude gewei. De middelste krijgt een nieuw gewei. Dat heet een bast gewei. De voorste is heeft zijn stangen kort geleden afgeworpen en lijkt nu kaal. Een nieuw gewei groeit 2 centimeter per dag. Daarvoor moeten ze wel flink eten.

Nog één foto omdat het zo'n mooie beleving was.

Natuurlijk het ik het ook gefilmd. Daar staan de herten wel alle zes op.

Dat filmpje kun je hier bekijken. 

 

 

 

 

3 MAART 2020

Het was een mooie ochtend op drie maart in 2020. Net zoiets als vanmorgen (13-3). Het gras was wit van de vorst. De zon kwam langzaam hoger. Ik kwam aan bij een weiland waarvan ik wist dat daar soms een roedel herten aan het grazen kon zijn. En dat was zo. Mogelijk hadden ze genoeg gegeten en waren ze blij dat de zon op kwam. De herten hadden behoorlijk veel energie. Ze renden maar heen en weer. Hun adem gaf wolkjes af. Het was prachtig om te zien. Soms stonden ze even stil. Dat gaf mij de gelegenheid om wat foto's te maken. 

 

 

In het midden van de foto links zie je een hinde met een deel witte kop. Zij werd door de hertenspotters 'Witkop' genoemd. Ze was al op leeftijd en een paar jaar later zagen we haar niet meer bij het roedel. 

Rechts staan twee jongere herten. Aan de geweien is te zien hoe oud zo'n hert is. Ik vind dat lastig, maar ik denk dat het linkse hert twee jaar kan zijn. Zo'n hert heet een spitser. Dat is ook wel te zien aan de twee spitse geweien. Na twee jaar komen er meer zijtakken aan het gewei. Dat zie je bij het rechtse hert. Dat hert is een stukje van het gewei kwijtgeraakt. Ze stoeien nog wel eens en dan kan dat zomaar gebeuren. Als de stangen vallen krijgt hij vanzelf weer een goed gewei.

Nog een paar winterse plaatjes!

Als laatste geef ik de link naar de film van deze ochtend. Je ziet ook regelmatig 'Witkop' in beeld. Een mooie herinnering aan haar. De film is gemaakt met mijn kleine fototoestel, een panasonic DMC-TZ70. 

HERTEN AAN DE BOSRAND

Herten met en zonder gewei. 

2 Dagen geleden zag ik iets bewegen aan de bosrand. Dus richtte ik mijn foto toestel erop. En ja hoor, er scharrelde een groot roedel herten wat heen en weer. De details kon ik niet zien op het kleine scherm. Maar thuis ontdekte ik veel hindes en enkele herten met en zonder gewei. Om dat laatste te zien moest ik zelfs op mijn laptop nog goed mijn beste doen. Voor een mooie foto was het allemaal te ver weg. Filmen lukt dan beter. Hier een klein fragment.

De hele film is te zien op You Tube.

Het afwerpen van de geweien of stangen is een markeerpunt in het leven van de geweidragers. Het schijnt pijnlijk te zijn, dat afwerpen van de stangen. Het kost energie. Ze zijn zonder gewei kwetsbaar. Hierover schreef ik al in een eerder blog. De geweidragers moeten flink eten om het gewei weer te laten groeien. Mogelijk kan ik ze dan weer eens wat beter bekijken.

Vorig jaar waren de herten zichtbaarder. Ze liepen toen regelmatig in een gebied waar nu hard wordt gewerkt, met grote apparatuur, om schade aan de natuur te herstellen. Dus de herten zie ik daar voorlopig niet.

De foto links is gemaakt op 10 maart in 2024
 

VIER GEWEIDRAGERS

Onze kleindochter, Lora van 11 jaar kwam afgelopen week 3 nachten bij ons logeren. De eerste wens die ze had was om 's morgens vroeg het bos in te gaan om wild te spotten. 

We gingen vrijdagmorgen. Helaas was er niets te zien. Wel hebben we even van de mandarijneenden genoten. 

Zondagmorgen probeerden we het opnieuw. En toen hadden we geluk. We wachtten aan de rand van de hei en na misschien een half uur zagen we rechts van ons 4 geweidragers aan komen. Twee hadden een groot gewei. De andere twee niet. Eerst dacht ik dat het hindes waren. Maar gezien hun postuur zullen het geweidragers zijn geweest die hun stangen al hebben afgeworpen.

Lora stond klaar met mijn panasonic DMC-TZ70 op een een statief, een éénpoot. De edelherten waren best ver weg. Lora heeft kans gezien er een foto van te maken.

 

 

Bovendien heeft ze er een prachtig filmpje van gemaakt. Dat zie je hieronder. 

Dat het filmpje beslist niet onderdoet voor mijn filmpje, gemaakt met mijn Nikon P950, kun je zien op You Tube.

 

GEWEIEN

Eind februari en begin maart verliezen de edelherten hun geweien, oftewel stangen. Ik heb dat nog nooit gezien, behalve op filmpjes. De geweidragers schudden met hun kop of stootten tegen iets en dan valt de stang er af. Dat is best een ingrijpend gebeuren vertelde een boswachter. Het kost het hert een hoop energie en hij is verzwakt na die tijd. De boswachter vertelde dat het hert dan een prooi kan zijn voor de wolf. Hij was de helft van zijn geweidragers door wolven kwijtgeraakt. 

De oudste geweidragers verliezen het eerst de stangen. De jongeren, spitsers (als ze twee kleine stangen hebben) veel later. 

Op de foto links zie je een geweidrager zonder gewei. De foto is gemaakt op 7 maart 2022. 

Het kan zijn dat iemand een stang vindt. Als het op het pad ligt mag je het meenemen. Ik wist dat niet maar ik hoorde dit in een film van Marcel Everts. 

 

Nu hebben wij in 2019 een stang gevonden. Toen dachten we, mijn man en ik, dat we het niet mee mochten nemen. Maar voor het geval dat we er één zouden vinden hadden we een jute zak mee genomen. We gingen vaak het bos in en ja, het was een keer raak. De stang ging in die jute zak en in mijn rugtas. We hoopten dat we de boswachter niet tegen zouden komen, want zo'n kans krijg je zelden. Het liep goed af.

Deze pronkt nu in onze kamer. 

De meeste stangen liggen echter op onbereikbare plaatsten.