LANG STRUINEN door de BOSSEN

Vrijdag 6 juni heb ik een record tijd in het bos rond gefietst. Ik startte om 13.30 en was op 22.30 thuis. Ik had niet gedacht dat ik het zo lang vol kon houden. Maar al struinend ging de tijd vanzelf voorbij. Om 17 uur dreigden er flinke buien te komen. Ik heb even geschuild onder een afdakje, maar het viel verder reuze mee. Of ik nog wild het gezien? Jazeker. Om 14 uur zag ik vier hindes grazen, op een bekende plek, ver weg. Verder zag ik weinig hier in de buurt en ben ik naar Het Aardhuis gefietst. Dat is een mooie fietstocht. Ik was om 16 uur bij het Aardhuis en kon voor 2 euro even een kijkje nemen bij de herten daar. 

 

Als eerste zag ik geweidragers. Die lagen onder de rechtse boom en waren slecht te zien. Alleen die op de foto staat liep even heen en weer. De herten waren te zien van achter een kijkscherm. 

Toen ik terug ging naar de ingang liep ik verkeerd. Mijn oriëntatiegevoel is nihil. Gelukkig zag ik aan de linkerkant een plant die ik op de heenweg ook gezien had. Ik kon oversteken door de heide en ik was weer op het juiste pad. Dat was maar goed ook want om 17 uur sluit het park en dan zou ik opgesloten worden. 

Het filmpje van mijn beleving in het park is te zien op You-Tube.

 

 

 

 

 

 

 

Het park is prachtig groen en er bloeide heel veel vingerhoedskruid. Daar liepen de damherten langs.

Daarna begon het te regenen en het zag er niet best uit. Ik had een schuilplaats gevonden onder een mededeling bord met een dakje. Maar het viel mee en kon ik mijn tocht vervolgen. 

 

 

Toen ik terug ging door het Kroondomein zag ik een hinde met haar kalfje. Helaas liepen ze snel door zodat ik alleen de foto rechts kon maken. 

 

 

 

Ik besloot nog een omweg te maken, om mogelijk het kalfje nog een keer beter te kunnen zien. Maar dat mocht niet baten. Wel zag ik een aantal hindes bij elkaar rustig op de hei lopen. 

                                                                                             

Onderweg zag ik een grote hoop poep. Een wolvendrol, dat kon niet missen. 

Natuurlijk hoopte ik de wolf ook weer eens te zien. Maar helaas. In De Stentor las ik dat je dit echt niet moet willen.  

 

 

 

  

Dichterbij huis werd ik verrast door een aantal geweidragers die, na lange tijd, op een oude bekende plaats waren gaan rusten. Ze lagen deels achter een omheinde boom, waar ze niet van mochten eten. Misschien dachten ze wel dat ze daar niet te zien zouden zijn. En dat was terecht. Toch meende ik iets te ontwaren en het kan geen kwaad om dan even in te zoomen.

Op de onderste foto zijn ze beter te zien. Mooi hé!

 

Op de volgende bekende plek was een roedel hindes met jonge geweidragers aan het grazen. 

Als kers op de taart was er, toen de zon onderging, een geweidrager lekker aan het grazen. Ik heb de foto's wat op moeten lichten. De dag kon niet meer stuk.

 

HERTEN eten EIKENBLAD

Blijkbaar is het blad van de eikenboom gezond, want de herten snoepen er heerlijk van zag ik op 23 mei. Op de site "vereniging van het edelhert" vind je informatie hierover. 

De herten hebben veel voedingstoffen nodig. Het is leuk om te zien hoe de herten op hun achterste benen gaan staan op bij het blad te kunnen.

Foto boven is gemaakt op 4 juli 2022.

 

 

 

Deze foto is gemaakt op 14 mei in 2024. 

 

De foto rechts is gemaakt op 13 april 2023. Toen waren de blaadjes nog heel jong. In het gebied waar ik deze foto maakte kon je goed zien dat de herten alle blaadjes van de bomen vanaf een bepaalde hoogte op hadden gegeten. Er ontstaat dan onderaan de bomen een rechte lijn. Vanwege de schade aan de natuur zijn daar veel herten afgeschoten. Dat lijkt wreed, maar er liepen er wel heel veel. Ook de flora is belangrijk voor mens en dier.

 

 

Op onderstaande foto geeft de afgevreten bomenlijn goed weer. Dit is een foto van 30 april 2022.

 Het hele filmpje van de blaadjes etende herten kun je zien op You-Tube. 

HINDES bij OPKOMENDE ZON

Deze serie foto's was ik een beetje vergeten. Dit was 3 mei terwijl de zon opkwam over de heide en heuvels. 

Her en der verspreid liep een groepje hindes. 

 

 

 

 

Ze waren bijna onzichtbaar door de opkomende zon die alles mooi kleurde.

 

 

HINDES in de REGEN

We hebben drie nachten gekampeerd en ik moest en zou 's morgens vroeg op pad om herten te spotten. De eerste ochtend was het prachtig weer. Helaas was er toen niets te zien in de omgeving van de camping. De tweede ochtend ging het regenen maar ik ging toch op pad. Het was een beetje een gedoe omdat ik toen ik, op de plek aan kwam, direct de hindes zag en geen tijd had om mijn statief te pakken. Maar met de paraplu onder de arm geklemd lukte het toch om foto's te maken. 

 

 

 

 

 

Filmen moest ook onder de paraplu en dat hoor je. Maar ik heb geen spijt van deze actie. De volgende morgen regende het ook. Toen zag ik alleen te laat drie geweidragers lopen.

 De hele film kun je zien op You-Tube.

ONRUSTIGE HINDES

We hebben drie nachten gekampeerd met onze oude Hanomag Henschel op de natuurcamping De Dellen. 

 

Die camping is een vierkant weiland met alleen een pomp en een plek waar je een porta potti kunt legen. Die heb ik niet, want ik vind dat ding zo lastig om schoon te maken. Bovendien kan dat niet echt op die camping. Je mag met een schepje het bos in om je behoefte te doen, maar dat vind ik niks. Ik heb er iets anders op gevonden. Wat dat is laat ik in het midden.  

 

                                               

 

Er loopt daar ook wild in de buurt en ik weet onderhand waar ik dat kan vinden. Zo zat ik op zaterdag middag op een bank waar je een mooi doorkijkje hebt. Het is een soort stambank waar altijd een delegatie mensen uit de buurt op zit. Heel gezellig en ik hoor daar nieuwtjes over de natuur uit de buurt. 

 

Die middag kon ik genieten van een groep herten die langs kwamen. Ze waren onrustig en liepen of renden 3 keer heen en weer. Het was een gedrag wat anders niet voor kwam en het duurde een paar uur. Ik heb foto's van die herten. Daarop kun je niet zien dat ze onrustig waren. Dat staat op film.  

Een bijzondere middag was het. Ik heb een soort grijze vlek voorbij zien gaan. We denken dat dit een wolf is geweest die in dat gebied rond liep. Dit vermoeden werd bevestigd door de twee wolvendrollen die ik een dag later daar in de buurt op een pad zag liggen. 

 

 

 

Ondertussen weet ik dat de hindes er nog zijn, want ik heb ze weer gezien. Ze waren toen een stuk rustiger.       Er was zelfs een jonge geweidrager bij. Deze moet zijn stangen nog afwerpen.

SPRINGENDE HINDES en REEBOK

Woensdag 9 april was een mooie wilddag. Soms is dat zo dat ik op één dag veel zie. Ik zag zwijnen en frislingen en dus ook een reebok met hindes. Die hindes waren er in de middag terwijl de zon volop scheen. Dat is voor het maken van foto's of films niet bevorderlijk. Ze worden dan raar geel en de lucht trilt. Toen ik 'avonds nog eens langs die plek fietste en de hindes er opnieuw waren, was het licht heel goed. De hindes gingen net het weiland op terwijl daar ook een reebok aan het grazen was. Ze verdroegen elkaar goed. De hindes sprongen met gemak over het raster en kwamen ook weer terug. Dat werd een te lange film voor dit blog, maar is te zien op You-Tube. 

Voor hier heb ik een fragment uit de film. 

En natuurlijk nog wat foto's.

Rechts zie je de groep hindes in de middag. Ik schat zo'n dertig hindes.

 

 

 

 

 

Onder de reebok, helemaal achter in het weiland.

 

Links: het roedel 's avonds.

 

 

 

 

 

 

Op de foto hieronder zie je twee jonge spitsers. Ze hebben ieder twee kleine beginnende knobbels op hun kop. 

 

 

 

Hier zijn de herten hun krachten aan meten ten opzichte van elkaar. Ze zijn aan het lepelen, zoals dat heet.

Ze gaan staan en trapelen, lepelen met hun voorpoten, zo van: Ik ben sterker dan jij!

Op film is dat beter te zien, zoals op dit filmpje. 

 

 

 

 

    Het verschil aan de achterkant van de hindes en de reebok is goed te zien.

 

WITSNOETJE en de EDELHERTEN

Op 20 maart zag een oude bekende terug tussen het roedel edelherten. Ik noem haar 'Witsnoetje'. Ze valt op door, inderdaad haar helder witte snoet. Ik heb boven haar een pijltje geplaatst. Duidelijker kon ik ze er niet opkrijgen. Ze stonden heel ver weg, zo ver dat je ze zonder verrekijker niet zou zien. Het is een groep van geweidragers en hindes. Ik vind het bijzonder dat ik ook de geweidragers hierbij zie. Vorige jaren zag ik ze veel dichter bij, in een rustgebied waarvan ze wisten dat de mensen op afstand bleven. Nu wordt daar de natuur hersteld en hebben ze dus een andere plek gevonden waar ook niemand kan komen.

Daarna zag op 28 maart een roedel hindes terug op een plek waar ik ze als grote groep een tijd niet had gezien. Ook dit roedel stond niet bepaald dichtbij.
 

 

 

Op diezelfde dag zag mijn geweidragers terug, maar nu zonder hindes. Ik heb er een klein filmpje van gemaakt. Er zitten twee jongere geweidragers tussen, met hun oude geweien nog op. Deze waren aan het stoeien. Bij de oudere mannetjes groeien de nieuwe geweien snel, 2 cm per dag.

De volledige film is te zien op YouTube.

 

Als laatste nog een foto van 29-3-22.

Toen lagen de geweidragers op de plek in het rustgebied, waar ze mooi te zien waren.  

Het verschil is duidelijk. 

Ook hier zie je een hert met zijn oude gewei nog op en twee herten met nieuwe geweien. Dat zijn bastgeweien, die vrijwel direct beginnen te groeien. Er wordt een nieuw gewei gevormd, dat vooralsnog door een zachte grijsbehaarde huid, de bast, omgeven is, lees ik op de site van 'Het edelhert'.

Defilé van GEWEIDRAGERS

Gisteren heb ik laten zien dat hindes een dans deden voor mijn verjaardag. Dat was natuurlijk erg leuk. Maar het was nog niet genoeg voor die dag. In de namiddag gingen mijn man en ik wandelen en rusten op een bankje. En ziedaar, zes geweidragers. Vier met gewei, één zonder en één met een opkomend bastgewei. Als in een defilé trokken ze voor ons langs. Natuurlijk deden ze dit voor mijn verjaardag 😀. Wat een mooi feestelijk moment!

 

Daar komen ze aan.                                             Rustig en statig liepen ze langs.

 

 

 

Ik heb ze helaas niet alle zes tegelijk op de foto. Hier zie je drie herten, nog met het oude gewei. De middelste krijgt een nieuw gewei. Dat heet een bast gewei. De voorste is heeft zijn stangen kort geleden afgeworpen en lijkt nu kaal. Een nieuw gewei groeit 2 centimeter per dag. Daarvoor moeten ze wel flink eten.

Nog één foto omdat het zo'n mooie beleving was.

Natuurlijk het ik het ook gefilmd. Daar staan de herten wel alle zes op.

Dat filmpje kun je hier bekijken. 

 

 

 

 

HINDES rennen dansen en springen.

Wat zijn de ochtenden toch mooi deze maand. Natuurlijk is het fris, maar dat mag de pret niet drukken. Zeker als ik dan zoiets moois zie zoals in dit filmpje.

 

 

Dat het koud was zie je op de foto. Deze twee hindes zijn in nevelen van hun adem gehuld.

Maar wat ik het mooiste vond was dat de hindes dansten. Dat lijkt op de tango dans, vind ik. Ze zullen het gedaan hebben omdat ze zich uitbundig voelden. Maar stiekem denk ik dat dit voor mij was. Voor mijn verjaardag.                                 

Je ziet dit op het filmpje hieronder.

De dag kan niet meer stuk. Tegen zonsondergang gaan we samen nog een boswandeling maken. 

HINDES in de vroege ochtend.

Zaterdagavond nam ik het besluit om de volgende morgen vroeg op te staan om met zonsopgang in het bos zijn. Het mooiste is dat op zondagochtend. Ik houd erg van de stilte die er dan is. En het zou fantastisch zijn als ik ook nog wat wild zie. Deze zondag was er een prachtige zonsopkomst.

Ik stond aan de rand van de weg onder de bomen en keek uit over een weiland. Zag ik daar nou wat bewegen? Met mijn fototoestel zoomde ik in en ja hoor, daar liep een hinde. Bij nadere inspectie liepen er meerdere. Een foto maken ging lastig omdat ik weinig licht had onder die bomen. 

 

 

Langzaam, nog nauwelijks zichtbaar, liepen de hindes over het weiland. Wat ik vaker heb gezien is dat één of twee hindes teruggaan omdat er nog enkele dieren ergens achter zijn gebleven. Zo gebeurde dat ook deze keer.

 

 

Samen gaan de hindes naar de daginstand. Dat is de plek waar ze die dag onzichtbaar voor mensen doorbrengen. Dat vind ik zo mooi bij deze dieren, dat bij elkaar blijven en op elkaar letten. Al met al was het een prachtige ochtend.

Videolink

  

3 MAART 2020

Het was een mooie ochtend op drie maart in 2020. Net zoiets als vanmorgen (13-3). Het gras was wit van de vorst. De zon kwam langzaam hoger. Ik kwam aan bij een weiland waarvan ik wist dat daar soms een roedel herten aan het grazen kon zijn. En dat was zo. Mogelijk hadden ze genoeg gegeten en waren ze blij dat de zon op kwam. De herten hadden behoorlijk veel energie. Ze renden maar heen en weer. Hun adem gaf wolkjes af. Het was prachtig om te zien. Soms stonden ze even stil. Dat gaf mij de gelegenheid om wat foto's te maken. 

 

 

In het midden van de foto links zie je een hinde met een deel witte kop. Zij werd door de hertenspotters 'Witkop' genoemd. Ze was al op leeftijd en een paar jaar later zagen we haar niet meer bij het roedel. 

Rechts staan twee jongere herten. Aan de geweien is te zien hoe oud zo'n hert is. Ik vind dat lastig, maar ik denk dat het linkse hert twee jaar kan zijn. Zo'n hert heet een spitser. Dat is ook wel te zien aan de twee spitse geweien. Na twee jaar komen er meer zijtakken aan het gewei. Dat zie je bij het rechtse hert. Dat hert is een stukje van het gewei kwijtgeraakt. Ze stoeien nog wel eens en dan kan dat zomaar gebeuren. Als de stangen vallen krijgt hij vanzelf weer een goed gewei.

Nog een paar winterse plaatjes!

Als laatste geef ik de link naar de film van deze ochtend. Je ziet ook regelmatig 'Witkop' in beeld. Een mooie herinnering aan haar. De film is gemaakt met mijn kleine fototoestel, een panasonic DMC-TZ70.